De grootste hartenpijn in mijn leven is het verlies van mijn vader.
Op mijn 30-jarige leeftijd liet ik zijn hand voorgoed los.
Als ik mijn vader zou moeten omschrijven, dan is onvoorwaardelijk het woord dat ik mijn hele leven heb gevoeld. Een strenge, maar ook een rechtvaardige vader. Maar vooral een vader die van het woord vader een werkwoord heeft gemaakt. Een vader bij wie je je altijd veilig en thuis voelt.
Ik zou uren over hem kunnen kwetteren, want mijn hart en hoofd zijn gevuld met honderden verhalen. En nu ga ik echt niet beweren dat ze allemaal even mooi zijn. Alle eendjes maken fouten, net zoals geen mens perfect is. Maar de herinneringen zijn meer dan puur. Deze zal ik vast nog met jullie, lees-eendjes, delen.
Voor nu ga ik het hebben over rouw. Ja, want deze maand is het vijf jaar geleden dat mijn vader is overleden. En alle jaren na zijn overlijden heb ik anders ervaren. Maar dit jaar voelt het toch zo vreemd... Ik ervaar alle fysieke klachten die ik toen ook had, net na zijn overlijden. Mijn emmertje staat sinds een paar weken steeds op het randje van overstromen. Van één zakelijke nieuwe klant schiet ik al uit mijn veren, terwijl ik er normaal makkelijk 10 op één dag aankan. En dat hoofd van mij, dat werkt gewoon niet meer. Maar vooral ervaar ik een druk op mijn borst die ik het beste kan omschrijven als niets minder dan hartenpijn.
Na zijn overlijden heb ik een paar weken niet gewerkt. Na een aantal maanden intensief voor mijn vader gezorgd te hebben, was mijn kaarsje op, mijn hoofd vol en zijn huis leeg. De eerste weken besefte ik het nog niet helemaal. Ik zat in mijn eendennest naar de muur te kijken en de dagen zijn schijnbaar voorbij gevlogen. Pas toen het besef echt kwam, moest ik weer gaan werken. Gelukkig heb ik langzaam kunnen opstarten. Maar de dag dat ik weer begon voelde alsof ik het niet aankon. Ik heb doorgezet, want ik wist: als ik nu niet doorzet, kom ik er nooit meer overheen.
Toen de werkdagen zich langzaam vulden, merkte ik al snel: ik kan dit niet meer. Mijn hoofd liet mij in de steek. Normaal stonden er tien tabbladen open, was ik aan het zingen, zette ik koffie en opende ik nog een nieuw tabblad. Maar nu, na één open tabblad, kwam er steeds een error in mijn hoofd. Dan wist ik het allemaal ineens niet meer. Alle details van de kanten, ze waren weg. Alsof ik Alzheimer-light had.
In deze periode was ik ervan overtuigd dat ik iets medisch mankeerde.
Natuurlijk ga je dan googelen en lees je dat het een symptoom van rouw is. Maar zó erg? Ja, zo erg! En ik kan je vertellen dat ik nooit meer de oude ben geworden. Dat ik meer op mijzelf ben gaan leven. En alleen nog maar dingen doe waar ik mij goed bij voel. En af en toe een stapje terug moet doen om op te laden. En nu ik dit zo schrijf, heb ik dit gedeelte volledig omarmd van mijzelf. En was het misschien wel wat ik nodig had.
Alleen dit jaar… Dit jaar begon ik mij begin december in mijn hoofd weer zo slecht te voelen. Soms had ik het benauwd. Het werd me allemaal snel te veel. En alle sociale verplichtingen (denk aan Sinterklaas, je doet het toch maar voor de jonge-eendjes) al die dingen kleine dingen nekten mij. Ik moest huilen en kon ik niet meer stoppen. Het kwartje viel: ik voel mij al weken precies als vijf jaar geleden. Eerst ervaarde ik paniek, maar al snel kwam de acceptatie. Hoe eerder je accepteert dat het zo is, des te eerder het ook langzaam weer wegdrijft uit je eendenvijver.
Met alle fysieke klachten kwam ook een stemmetje in mijn hoofd. Niet een letterlijk stemmetje, GGZ mag nog even wegblijven. Maar laten we het mijn geweten noemen. Heb ik het allemaal wel goed gedaan? Niet de dingen rondom mijn vader, want ik ben uit hetzelfde hout gesneden als hem. En dat betekende dat ik in onze laatste maanden onvoorwaardelijk meerdere keren per dag bij hem was. Ik heb alles deze periode gegeven en meer.
Maar ook dit eendje heeft fouten gemaakt rondom zijn overlijden. Fouten waardoor ik heb gebroken met mijn eendenfamilie. Terwijl ik dacht dat familie onvoorwaardelijk was... weet je nog, zo begon ik mijn verhaal. Nou, deze eendenfamilie is allesbehalve onvoorwaardelijk maar ook dat bizarre verhaal voor een andere keer.
Ik stond daar, maar op de rand van de afgrond. Toen hij de wereld verliet, was ik alleen, met de zorg voor mijn eendenmoeder die ik overnam. Geheel automatisch, mocht je je dat afvragen.
Toen hij die ene dag (de mooiste dag van het jaar) het leven losliet, was het afscheid voor mij daar, in die kamer. Een levenloos, sereen lichaam. Nog warm in bed. Onaangeraakt door de tijd die zijn lichaam zou veranderen. Dat was de laatste keer dat ik mijn vader heb gezien. En dat was het mooiste afscheid, met zijn favoriete nummer op de achtergrond, met mijn bonusmoedereend naast mij, op de mooiste / betekenisvolste dag van het jaar.
De pijn die ik heb en heb gehad om het verlies van mijn vader draag ik tegenwoordig altijd met mij mee. De ene dag voelt het lichter op mijn schouder dan de andere. En zo lijken ook de klachten de ene keer zwaarder dan de andere. Mijn pa loslaten is het engste en zwaarste wat ik ooit heb moeten doen. Daarnaast ook je familie verliezen in zo’n verdrietige periode is onvoorstelbaar moeilijk en zwaar geweest. Vijf jaar later kan ik zeggen: ik heb het overleefd. Ik ben er nog steeds, met hier en daar wat klachten en een emmer die sneller overloopt dan voorheen. Maar ik leef! En zolang ik leef, leeft hij voort in mijn verhalen en in mijn liefde. Tot de dag dat we elkaar ooit weer terugzien.
Pa ik mis je.
Reactie plaatsen
Reacties